Het oog van de orkaan🇬🇧🇳🇱

Lieve vrienden,

Er zijn slechts enkele weken verstreken sinds mijn vorige post. En toch voelt het als een eeuwigheid. Dit klinkt misschien overdreven, maar vergeet niet dat het Lenin was die schreef in 1918:

Zij die het nieuws rond de huidige politieke situatie gevolgd hebben — en laten we wel zijn, wie heeft dat niet? — kunnen ongetwijfeld verschillende paralellen ontdekken tussen dit citaat en de huidige stand van zaken. Dus ja, we gaan momenteel door een periode van heftige turbulentie (#metoo), en het heeft me iets meer tijd gekost om passende woorden te vinden, maar we zijn er nog steeds.

Wat zijn eigenlijk passende woorden voor een situatie zoals deze? Hoe uit je jezelf op een correcte wijze wanneer je je midden in de orkaan begeeft?

Fuck if I know.

Maar hey, ik ben geen blog genaamd de Filosofie der Balans begonnen omdat ik dacht dat het makkelijk zou zijn. Soms moet je accepteren dat er geen makkelijke uitweg is.

En toch, we houden ons vast. We laten het allemaal maar over ons heenkomen, we zetten ons goede humeur op, en we varen ons door de storm net zo lang tot we weer een moment van kalmte hervinden. We houden ons vast en hopen dat de masten het niet begeven.

Toen ik nog voor een klein bedrijf werkte zei ik steevast dat ik niet de bedrijfsleiding in wilde. Waarom niet? Ik was goed als een individuele werknemer. Ik wilde leiding geven niet door anderen te vertellen wat te doen, maar door zelf het goede voorbeeld te zijn. Dit blog is daar op enige wijze ook een voorbeeld van. Ik nodig anderen uit voor mijn filosofie en laat iedereen een kijkje nemen. Sommigen zullen me daarvoor veroordelen, maar anderen zullen het zien als inspiratie. Hoe dan ook, ik blijf het lijdend voorwerp.

En dat komt natuurlijk met een zware verantwoordelijkheid. Want iedere keer dat ik er niet in slaag om een goed voorbeeld te zijn, dan dien ik mij ook te verantwoorden. Het is me tot nog toe weliswaar gelukt om managementposities te vermijden, maar als ouder van een kind neemt zo’n voorbeeldrol toch een heel andere vorm aan.

Een CEO kan zeggen, “laat die werknemers maar de klere krijgen,” en velen doen dat helaas ook. Maar ja, CEO’s zijn slechts arrogante klootzakken vergeleken met een zorgzame ouder. De enige uitzondering zijn natuurlijk de eerlijke, oprechte CEO’s die tevens weten hoe ze een zorgzame ouder moeten zijn. Petje af voor hen, want die hebben de techniek van de balans waarschijnlijk beter onder de knie dan ikzelf.

Het zijn van een advocaat van de balans komt met een stevige prijs. Je wordt een continue onderhandelaar tussen tegengestelde belangen. En als je niet uitkijkt betaal je de prijs daarvoor niet in euro’s of guldens, maar met je eigen gemoedsrust (trust me, I know). Daarom schreef ik ook reeds dat je niet altijd de juiste keuze hoeft te maken. En dat is tevens waarom ik ietsje vrijer omga met de scheldwoorden in deze post. Soms moet je gewoon even wat stoom afblazen.

Deze dagen bevind ook ik mij in het oog van de orkaan.

En niet alleen omdat er een oorlog woedt buiten.

Ik proberen al vele jaren om schrijver te worden. In 2020 publiceerde ik mijn eerste boek, en het tweede boek komt volgende maand uit. Natuurlijk heb ik daar flink wat moeite in gestoken, maar nog steeds word ik af en toe overdonderd door deuren die ineens opengaan waarvan ik het niet verwacht had. De wereld gaat naar de kloten, en ondertussen loop ik vrolijk mijn eigen succes tegemoet. Hoe balanceer je zoiets?

Ik geloof wel dat succes iets is dat je zowel per ongeluk als opzettelijk kan overkomen. Maar op dit moment voelt het alsof mijn doorbraak een gelijke mate van succes als ongeluk met zich meedraagt. Een gebalanceerd toeval, of het oog van nóg een orkaan?

Ik weet het niet.

En hoe kan ik leiden, als ik het antwoord op deze vragen niet weet?

Ik houd m’n rug recht, mijn kin omhoog, en ik houd me aan mijn eigen Kernwaarden van het Gebalanceerde Denken:

• Gij zult ieder mens respecteren als uzelf.
• Gij zult streven gebalanceerd te denken, zodat u eerlijk en ongehaast uw oordeel kunt vellen.
• Gij zult streven een gebalanceerd moreel kompas te onderhouden welke u kunt uitleggen aan anderen.

Maar ja, ik maak nog steeds fouten. En als ik soms moeite heb om te kiezen tussen waarden of prioriteiten, dan probeer ik even een stapje terug te doen en dan bid ik. Dan bid ik dat ik de juiste keuze maak. En als ik dat niet doe, nou ja, dan moet ik soms weer even wat stoom afblazen.

Houd je veilig!

Liefs, Arend.